Arsız ayrılık

Söylemem gerek

sesim suskunluğa hüküm giymeden

gözlerime ölümün

koyu karanlık perdeleri inmeden

söze gerek ne varsa

hani ertelenip duran

ertelendikçe azarıp kuduran

kangren acılara dair...

Ruhumun meram-ı lisânı

Ne beni kendimden geçirecek

bezekli beylik cümleler

ne anlamsızlıktan ibaret

yazılar ve şiirler

ne de içlerinde

yol iz bilmeden kaybolduğum

kokundan ve soluğundan

uzam uzak şehirler...

Bu susuşum

bu ağlamaklı duruşum

bu boynu vurulmuşlar gibi

başımı yerlere düşürüşüm

bir tokat olup patlasınlar diye

kıvılcımlar saçarak gözlerinden

ki darma dağın

dağılayım bakışlarında

bilesin diye senden olmak

nasıl cehennem taşkını alevlerden

daha yakıcı bir giysidir bana

göresin diye daralınca insan

sığmaz sığınmaz

hiç bir mazerete hiç bir yalana...

Artık malumun olsun

seni ne kadar özlediğim

seni düşlerken gözlerimden

sararmış sıska yanaklarıma

nasıl yaşlar dizdiğim

ve nasıl da aklı yitikler gibi

köşe bucak

bulurum diye gezindiğim...

Ortaçağ pazarlarında

haraç-mezat bir köle gibiyim

ne kadar da yok pahasına

gözden çıkarmış gibisin beni

bilmiyormusun hâla

benden vazgeçmekle

asıl kendinden el çektiğini

benden caymakla

aslında hayata yenildiğini

İkimizin biribirimizin

yokluğuna kurban gittiğini?!

gör diyorum

nasıl bir ibretlik hale salmışsın beni

kocaman bir leke gibi durur

alnımın orta yerinde sensizlik

utanıp arlanmak bizi aklamaz

böyle bir lekeyle

zaman geçip ömür dolmaz

yarılan yerlerin

yarıklarına yuvarlanmak

bizi bulandığımızdan paklamaz...

*

Bilâl Mardin

Ölümden öte bir yer

Gözlerimde bir uğunuş barınıyor

sararan resimlerde canım bakışın

hasretinin yangın sıcağıyla

bir kaç damla serpiliyorum

kalbimin sahra çeperine

Hıçkırıklarla soluyorum

dostlara matem bir akşamı

onlar ki yanarak reddetiler

bu onursuz ve kişiliksiz yaşamı

ben kederimden çöküyorum

duvarlar nemlerinden...

Ufkun kızıl kollarına kanayan güneş

yüzünün ışıltısını andırıyor

derken hayâlin de batıyor

yüce dağların gözlerden uzak

ruhuma yakın zirvelerinden...

Oysa bir el uzatımı yakın olacaktı

aydınlık sabahların çocuk gülüşü yüzü

başı bulutlarda bir çınar yorgunluğunda

belli ki karşılayacağım bir soğuk güzü

çaresiz kabullendim yenilgiyi

kaç yıldır aramızda süren kavgadan sonra

düşmanlık sonrası dostluk tadında

seninle tekrar barışmamız...

korkaklığımdan değilse gerek

bu yılgınlık yorgunluk bu tükeniş

kalbin ruhla kavgalarında

yenilgi bile zafer hanesine işlenmiş...

Artık anlıyorum ölüm ve aşk

biri diğerinden baskın gelmez

hayatın topuzu kaçmış kantarında

ikisi de arınmadır

som altın bir külçe ayarında...

Geceler söner üzerime

katran karanlıklardan zifir damlar gözlerime

gözyaşlarımda kayan yıldızlar geçidi

ve uzağım akşam sohbetlerine

ve"yassah"ım dostun nasırlı ellerine...

Sen ki bir genç selvi endam-ı dilber

hadi gülüşünden vaz geçtim

bana başucumda kıvranan

o titrek ve ürkek hayâlini ver...

Neyse ki ben değilim

o kolundaki hoppadak adam

değilim o kendisine götürüldüğün

değilim salyalı açlığına öldürüldüğün

değilim boynunu kurbanlıklar gibi

altına uzattığın kör bıçak

değilim o beraber yaşamaktansa

ölmek istediğin alçak...

yeminliyim ölene dek senin kalmaya

sen se hükümlüsün yaşadıkça

bir başkasının olmaya

senli sözlerle örüyorum şiir duvarımı

her ne kadar gidişinle vursan da beni

kanım kına olur yakılır

süsler ellerinden

yurdumun gelinlerini kızlarını...

Yüzün sararmış bir yaprak gibi

hatıramın güz vakti sislenişinde

ve ölüm ansızın çalkalanır

elinden bana uzanan tasın

taşkın ve hayata sataşkın yerinden...

Avuçlarım kavruk kum deryaları

sana kavuşmak ölümden öteydi

sana gelmek
ölümü yenmek

ya da hiç ölmemek gibi bir şeydi

işte bu sebepten yani bu yüzden

ölümler diledim yüce Rabbimden...

başka yolu yoktu sana varmanın

ölümü aradan kovmak gerekti

ölüm başka nasıl telafi olur?

elbet bu iş beni öldürecekti...

*

Bilâl Mardin

Söz olur

*Özü tutuşanın sözü tükenmez...

*İçimdeki gerçek cehennemi içinde bulunduğunuz yalancı cennetlere değişmem...

*Hesaplayamadıklarınızın hesabını veremezsiniz...

*Beddua;ne yana devrileceği belirsiz ağır bir taş duvar gibidir.

En güzeli onu yıkmamaktır,zira kimin üzerine yıkılacağı bilinmez...

*Gerçeği keşfeden;sahteyle zaman kaybetmez.

*Kahramanlara ihtiyaç duyan toplumlar değil;kahramanlardan oluşan toplumlar kurtulmuşlardır.

*İyiye kullanırsanız,en kötü şeyler bile iyi olur;ama kötüye kulanırsanız en iyi şeyler kötü olur.

*Baktıklarınız değil;gördüklerinizsiniz.

*Ya yazdıklarım;ağladıklarımdır ya da ağladıklarım yazdıklarımdır.

*Aslolan;izden gitmek değil,bir iz bırakmaktır.

*Zor olan;zorluğu aşmamaktır.

*Birine"haklısın"demek yetmez,hakkını vermek icap eder.

*"Umut;fakirin ekmeği"ve aynı zamanda düşmanıdır.

*Hayat,bir "deneme tahtası"değil;bir deneyim sahasıdır.

*Başkalarının sırtından geçinenler asla doymazlar.

*İcraata yansımayan bilgi,cephanesiz silah gibidir.

*Birinin sırtından geçinmekle,onu sırtından vurmak nitelik olarak aynıdır.

*Unutmak;nankörlüğün eşiğidir.

*Değer vermek,değer bilmekle anlamlıdır.

*Baştacı ederseniz;baştacı olursunuz.

*Çalışmak;ilimde kesin zafere,ekmekte helal lokmaya,imanda kurtuluşa götürür.

*Yazmak,belgelemektir.

*Allah her kese birer orman versin,bana da bir tek ağaç,zaten bu dünyada gölgelenip gitmekse bütün amaç.

*Benim dünya ile fazla bir işim yok,nedense dünyanın benim gibilerle çok işi çıkıyor.

*Bir palyaçoyu bile herkes sevmez,dolayısı ile herkesin sizi sevmesini beklemeyin,unutmayın ki siz de herkesi sevmiyorsunuz,Oysa sır sevmekte yatar ve sevgiyle çözülür.Bu yüzden düşmanlarınızı dahi sevin.Biraz da onlardır sizi kendinizden kurtaran.

*Kur'an anayasa olmadıkça,onu ne okumanın,ne de öğrenmenin bir faydası yoktur.

*Size vaaz edecek değilim,ne de nasihat,yüreğinizi yoklayın,onda saklıdır bütün hakikat.

*Beni anlamak için önce kendinizi anlamalısınız.

*Kendinize rağmen kendiniz olun.

*karşınızdakine verdiğiniz değer kadar değeriniz vardır.

*Kalem;doğru kullanılırsa en tehlikeli silahtır.

*Dünyayı bu hale hep -okumuş- adamlar getirdi.

*İsterken sonsuzluk kadar derin düşünün,verirken gözünüzü bile kırpmayı beklemeyin.

*Aslolan;sorunun bir parçası değil;çözümün bir parçası olmaktır.

*Taviz vermeyen hep yalnız kalır(kendimden biliyorum)

*Tek başına mutsuz olmak;biriyle beraber(ce) mutsuz olmaktan çok daha mutluluk vericidir.

*"Çalışan demir pas tutmaz"ve lakin aşınır.

*

Bilâl Mardin